สร้างเว็บEngine by iGetWeb.com

วันเสาร์ที่ 2 ธันวาคม 2017 สัปดาห์ที่ 34 เทศกาลธรรมดา

วันเสาร์ที่ 2 ธันวาคม 2017 สัปดาห์ที่ 34 เทศกาลธรรมดา

🍇ลูกขอบพระคุณ .. สำหรับกางเขน
ขอบพระคุณ .. สำหรับการทรงไถ่
ขอบพระคุณ .. สำหรับความรักมากมาย
ขอบพระคุณ .. ที่ทรงให้กลับสู่ทางพระองค์

📚บทอ่านประจำวันเสาร์ที่ 2 ธันวาคม 2017

สัปดาห์ที่ 34 เทศกาลธรรมดา
https://youtu.be/_p7McEOrRG0

🍏Only Selfless Love
https://youtu.be/lndpFLkS-Wc

🍑🍑🍑🍑🍑🍑🍑🍑

วันเสาร์ที่ 2 ธันวาคม 2017
สัปดาห์ที่ 34 เทศกาลธรรมดา
อ่าน
ดนล 7:15-27
ลก 21:34-36

พระเยซูเจ้าทรงสอนศิษย์ ถึงวิธีการเตรียมตัว
รอคอย วันเวลาของพระเจ้า โดยปราศจากความกังวล
ด้วยการภาวนา ระมัดระวังตน ไม่ปล่อยตัว
ปล่อยใจ หมกหมุ่น กับสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์

สิ่งที่ทำให้ประกาศกดาเนียล 
เป็นทุกข์จากภาพในความฝัน คือ
ความกังวล อย่างไรก็ตาม แม้วันเวลา
อำนาจปกครอง มีการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียน
แต่สิ่งที่ไม่ผันแปร คือ อำนาจการปกครองของพระเจ้า
ในหัวใจของผู้มีความเชื่อ

หมายเหตุ..
อย่ากังวล แต่วันข้างหน้า
จนลืมไปว่า วันนี้ก็ยังมีอยู่

(จากบทเทศน์ของคพ.อมรกิจ พรหมภักดี)

“พลังแห่งพระวาจา” 
วันเสาร์ที่ 2 ธันวาคม 2017
สัปดาห์ที่ 34 เทศกาลธรรมดา

ผลึกการไตร่ตรองพระวาจาพระเจ้า ผลกระทบต่อชีวิตของข้าพเจ้า
By: Br. Francis Xavier Rerkchai Panuphan, ofm.

“ท่านทั้งหลายจงตื่นเฝ้าอธิษฐานภาวนาอยู่ตลอดเวลาเถิด เพื่อท่านได้มีกำลังหนีพ้นเหตุการณ์ทั้งปวงที่จะเกิดขึ้นนี้ ไปยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์บุตรแห่งมนุษย์ได้” (ลก 21:34-36)

การภาวนาคือพลังของชีวิต
เพื่อทำให้ความเชื่อเข้มแข็งและยืนหยัดอยู่ได้

- - - - - - - - -

และแล้วหนังสือมิสซาวันธรรมดาปีคี่ก็มาถึงหน้าสุดท้าย และผมจะหยิบมาใช้อีกครั้งอีกสองปีข้างหน้า วันนี้เป็นวันสุดท้ายของปีพิธีกรรมนี้ แล้วนะครับ พรุ่งนี้ เราจะเข้าสู่ปีพิธีกรรมปีใหม่ เป็นการเริ่มต้นชีวิตของเราอีกครั้งพร้อมกับพระเยซูเจ้าผู้ทรงเดินนำหน้าเรา... หนึ่งปีผ่านไปเร็วจริงๆ ปี 2017 กำลังจะผ่านไปอีกเช่นเดียวกัน... ผมเอง ในฐานะที่เป็นพระสงฆ์ ผมจะปิดหนังสือพิธีกรรมอีกหนึ่งเล่มหนึ่งในเช้านี้ และหยิบเล่มใหม่ขึ้นมาเพื่อไตร่ตรองบนเส้นทางที่เดินตามพระเยซูอีกครั้ง... บางที เมื่อหนึ่งปีกำลังจะผ่านพ้นไปนั้น เดินตามพระองค์มาได้อีกปีหนึ่งแล้ว ผมคงต้องหยุดและถามตนเองสักหน่อย... เมื่อพระเยซูเจ้าทรงเรียกให้เรามาอยู่กับพระองค์ เดินไปพร้อมกับพระองค์ วันนี้อีกหนึ่งปีแล้ว เรามีความละม้ายคล้ายคลึงกับพระองค์มากน้อยเพียงใด หรือเรายังต้องถูกดุให้ถอยไปและเรียนรู้บทบาทของตนใหม่อย่างเช่นนักบุญเปโตรถูกเตือน... ถ้าหากเป็นผมละก็ ผมมั่นใจว่า ผมคงถูกดุมากกว่านักบุญเปโตรแน่ๆ แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ พระองค์ทรงรักศิษย์ของพระองค์ทุกคน แม้จะดุบางคนไปบ้างก็ตาม... พระองค์ทรงรักพวกเขาจนถึงที่สุด

ประโยคสุดท้ายของพระวาจาพระเจ้าในวันนี้ วันสุดท้ายของปีพิธีกรรม... “ท่านทั้งหลายจงตื่นเฝ้าอธิษฐานภาวนาอยู่ตลอดเวลาเถิด เพื่อท่านได้มีกำลังหนีพ้นเหตุการณ์ทั้งปวงที่จะเกิดขึ้นนี้ ไปยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์บุตรแห่งมนุษย์ได้” (ลก 21:34-36) พระวาจาของพระเจ้าเตือนให้เราไม่ประมาท ในเวลาที่เราไม่รู้ เมื่อเราจะต้องกลับไปพบพระเจ้า ถวายรายงานต่อพระองค์ถึงตาแลนต์ที่พระเจ้าทรงประทานในชีวิตของเรา มันเกิดผลเท่าใด ผลของมันคือความเพียรอดทน ยืนหยัดมั่นคงในความเชื่อ ความวางใจ และความรักในพระเจ้า แต่ในการเตรียมพร้อมนั้น พระองค์ทรงบอกเราครับ พลังที่เราจะสามารถยืนหยัดมั่นคงนั้นมาจากการภาวนาเท่านั้น มาจากชีวิตที่สนิทสัมพันธ์กับพระเจ้า การรักษาความรัก ความดี และความศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ไว้ในชีวิตของเราอย่างดี

พี่น้องที่รัก สิ้นปีนี้ ที่ปลายปีพิธีกรรม หากมองชีวิตที่ผ่านมา แม้ผมจะเป็นพระสงฆ์ เป็นนักบวช... พี่น้องครับ ผมอยากบอกความจริงว่า พระสงฆ์นักบวชก็หาได้เข้มแข็งกว่าสัตบุรุษฆราวาสไม่ หากเราไม่ได้รับพละกำลังจากพระเจ้า พลังเรี่ยวแรงที่เรามีนั้นหมดไปเช่นกัน เช้ามาชีวิตที่ผ่องใสทำให้เรามีความสุข แต่เมื่อตกเย็นบางครั้งผมก็หมดแรงเหมือนกัน ในเวลานั้นอาจจะโมโหง่าย หงุดหงิดไปหมดเพราะความเหนื่อยอ่อนมาทั้งวัน แต่ทว่า ผมโชคดีที่มีเวลาภาวนาเป็นเหมือนปั้มน้ำมันครับ เมื่อน้ำมันจะหมด เมื่อกำลังจะเดินต่อไม่ไหว เราก็มีโอกาสเติมพลังครับ ทำให้พอเดินไปได้อีกระยะ และก็กลับมาที่การภาวนา เติมพลังใจใหม่อีกครั้ง... ขอคิดถึงห้องของป้าอีกครั้ง ห้องที่ผมไตร่ตรองอีกทีในวันนี้ ห้องเล็กๆ 3x3 เมตร ในที่ที่เรียกว่าบ้านครับ เข้าไปยามเหนื่อยล้า แน่นอน มีเตียงนอนให้ได้พักผ่อน แต่อีกจุดหนึ่งที่น่ารัก น่าสนใจที่ผมประทับใจและไตร่ตรองในวันนี้อีกครั้งคือ แท่นพระตรงข้ามกับที่นอนของป้าครับ... คิดถึงเพลงแม่พระ “แม่พระกรรมกร” บรรยากาศในยามเหนื่อยล้าของชีวิต กลับบ้าน เพื่อพักผ่อนจากหน้าที่การงาน ที่นั่นได้คิดถึงและพบพระเจ้าผู้ประทับอยู่ใกล้ๆ ครับ... เมื่อวันคือศุกร์ต้นเดือนสุดท้ายของปีพิธีกรรมด้วย ผมเชิญพี่น้องที่ผมไปมอบศีลมหาสนิทให้ ได้ขอบคุณพระเจ้าในการประทับอยู่ของพระองค์เสมอในชีวิตเรา... และเชิญชวนให้ขอพระพรประการหนึ่งครับ นั่นคือการประทับอยู่ต่อไปในชีวิตเรา และอย่าให้เราต้องพรากจากพระองค์เลย...เช้านี้ผมคิดถึงห้องนอนของป้าอีกครั้งครับ ห้องนอนเพียงห้องเดียวในบ้าน บ้านที่ป้าต้องกลับทุกวันหลังจากทำงาน ป้าพบที่นอน ที่สามารถพักผ่อนเติมพลังกายที่เหน็ดเหนื่อย และในเวลาเดียวกัน ป้าก็พบที่พึ่งทางจิตใน แท่นพระที่อยู่ในบ้านป้า ทำให้ป้าไม่ห่างจากพระองค์จริงๆ ทำให้ป้าได้มีโอกาสคิดถึงพระองค์เสมอๆ โดยเฉพาะในยามเหนื่อยล้าทางร่างกาย บางทีจิตวิญญาณก็ล้าไปด้วย เพียงแค่การได้คิดถึงพระองค์ เราก็มีกำลังใจขึ้นมาก การได้อยู่กับพระองค์ในจิตใน ได้ภาวนา พูดคุยและฟังพระองค์ในพระวาจา เราจะมีพลังมากพอในการเดินหน้าต่อไปได้เสมอ พลังของเราจะไม่หมดไปเลย

พี่น้องที่รักครับ ในชีวิตของเราที่เดินทางในโลกนี้ นักบุญฟรันซิส บอกเราว่า โลกนี้ เป็นที่ที่เราเดินทางจาริกชั่วคราวเท่านั้น... ดังนั้น จะสุขจะทุกข์ในชีวิต สิ่งที่น่าไตร่ตรองจริงๆ ที่ผมอยากแบ่งปันเช้านี้ คือ เมื่อเรากลับบ้าน เราพบที่พักอันเป็นสุข และเราได้เติมพลังกายใจของเราได้มากน้อยเพียงใด เพื่อเราจะออกไปใหม่ในวันรุ่งขึ้น จาริกไปในโลก โดยมีพลังมากพอในการเผชิญโลกที่ทำให้เราเหน็ดเหนื่อยเสมอๆ แต่เราก็มีที่พักผ่อนที่ทำให้เรามีพลังและมีแรง... พี่น้องที่รัก “แท่นพระ” จุดที่ดึงหัวใจเราให้แนบชิดกับพระเจ้า แท่นที่เรามองเห็นในบ้านของเรา... มีไหมครับ... ตั้งอยู่อย่างสง่างามไหม อยู่ในที่ที่เดิ่นชัดไหม เมื่อยามอ่อนล้าของชีวิต เราจะได้คิดถึงพระองค์ได้ และเมื่อนั้นจะทำให้เราภาวนา หยุดสักนิด คุยกับพระองค์สักหน่อย แล้วเราจะมีพลังมากพอ ณ บ้านของเรา ที่ที่เป็นที่พักผ่อน... พี่น้องที่รัก ให้เราทำบ้านของเรา ให้เป็นที่พักผ่อนจริงๆ เถอะนะครับ พระเยซูเจ้าเชิญบรรดาศิษย์ของพระองค์ให้พักผ่อนกับพระองค์เสมอหลังการทำงานหนัก พระองค์ทรงมีเวลาพักผ่อน และภาวนากับพระบิดาเจ้าเสมอ... ลองหามุมสักมุมในบ้านนะครับ ที่เราพบความสงบในจิตใจได้ และที่นั่นใจเราจะได้พักผ่อน บานใครอยู่ใกล้ๆ วัด ขับรถไปเฝ้าศีลมหาสนิทบ้างครับ บางที เราขับรถไปทุกที่ แต่เราอาจจะไม่มีเวลาขับรถไปหาพลังชีวิตจากพระเยซูเจ้าเลย... อย่าไปวัดเพียงวันอาทิตย์ เพราะวันพระเจ้าอย่าลืมฉลองเป็นวันศักดิ์สิทธิ์เลย แต่ไปหาพระเจ้าในความสัมพันธ์กับพระองค์เถอะครับ คือการไปหาพระองค์เสมอๆ... เมื่อผมไปเยี่ยมพี่น้องสัตบุรุษบ้านหนึ่ง เมื่อเห็นผมเขาบอกว่า วันนี้ถูกหวย เพราะคุณพ่อมาเยี่ยม... โถ โถ โถ อย่างนั้นเลยเหรอ (ผมคิด) พี่น้องครับ ทำให้พระเยซูเจ้าถูกหวยบ้างเถอะครับ ทำให้พระองค์มีความสุขบ้างเถอะครับ เมื่อพี่น้องไปเยี่ยมพระองค์... พี่น้องบางคนบอกว่า ไม่อยากให้คุณพ่อไปที่บ้าน เพราะภาพเดิมๆ ที่อยู่ในหัว เมื่อพระสงฆ์เข้าบ้าน นั่นคือเวลาศีลเจิม... เมื่อเป็นครู ผมไปเยี่ยมบ้านเด็กๆ ผู้ปกครองมักตกใจ เข้าใจว่าลูกทำผิดอะไรมา... พี่น้องที่รักครับ ผมไปเยี่ยมอภิบาล ไม่ใช่เพราะเป็นวาระสุดท้ายของพี่น้องที่ผมไปให้ศีลเจิม ไปส่งศีลเพราะพี่น้องใกล้ตาย ไปไหนไม่ได้ เปล่าเลยครับ แต่ผมไปเยี่ยมบ่อยๆ สุข ทุกข์ เราเยี่ยมเยียนเป็นกำลังใจให้กันและกัน ไม่ใช่ผมว่างงาน ไม่มีอะไรทำ แต่เพราะไปกลางคืนไม่ได้ ก็เลือกเอาเวลากลางวันไปเยี่ยมเยียนพี่น้อง และกลับมาทำงานที่วัดตอนค่ำ ทำงานตอนกลางคืนแทน เพราะผมไม่อยากพบลูกๆ ของผม แค่เพียงวันอาทิตย์เท่านั้น มากกว่านั้น ไม่อยากห่างลูกๆ นานๆ จนจำกันไม่ได้ แต่อยากเห็นหน้ากันบ่อยๆ แม้บางบ้านอาจจะขับรถไปไกล เพื่อเห็นหน้ากันสักห้านาที แต่ก็สุขใจละครับ แม้ได้ยกมือขึ้นอวยพรบ้านหลังหนึ่ง แม้จะเป็นบ้านที่ไปแล้วไม่พบใครเลยก็ตามที... พี่น้องครับ ใครที่ห่างวัด อย่ากลับมาที่วัดในวาระสุดท้ายที่ไร้ลมหายใจเลยนะครับ ยามที่มีลมหายใจอยู่ วัดก็เปิดอยู่เสมอครับ พระเยซูเจ้าคอยพี่น้องในตู้ศีล พระองค์คงดีใจ เมื่อเห็นพี่น้องไปเฝ้าพระองค์ ไปคุยไปเยี่ยมพระองค์บ้าง และสุดท้ายก็พาพระองค์กลับไปในชีวิต เพื่อเยี่ยมเยียนผู้อื่นต่อไป... พี่น้องที่รักครับ ปราศจากพลังและความช่วยเหลือของพระเจ้าแล้ว เดินตามลำพังในโลกนี้คงเหนักเกินไป คงอันตรายเกินไปแน่ๆ มีพระองค์เดินไปพร้อมกับเราจะดีกว่าไหมครับ... ขอบคุณปีเก่าที่ทำให้เรามีประสบการณ์ความรักกับพระเจ้า... จงขอบพระคุณพระเป็นเจ้า เพราะพระองค์พระทัยดี... ความรักมั่นคงของพระองค์ ดำรงนิจนิรันดร์...

ข้าแต่พระเจ้า... ไม่ว่าชีวิตจะเป็นเช่นใด ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับลูก ขอพระองค์ทรงอยู่ที่นี่ ขอพระองค์ทรงอยู่ตรงนี้ ขอทรงประทับในชีวิตลูก และอย่าให้ลูกต้องพรากจากพระองค์เลย พระเจ้าข้า...

ขอพระเจ้าทรงอวยพระพรและประทานสันติสุข
(แบ่งปันโดยบร.ฟรันซิสเซเวียร์ ฤกษ์ชัย ภานุพันธ์ Ofm)

(Line Id: poweroftheword)

วันเสาร์ที่ 2 ธันวาคม 17 สัปดาห์ที่ 34 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ดนล 7:15-27 / ลก 21:34-36
ในบทอัลเลลูยาวันนี้ ได้แสดงให้เห็นความคิดของพระศาสนจักร เกี่ยวกับวันสุดท้ายของปีพิธีกรรม ที่กล่าวถึงความหวังและการตื่นเฝ้า “ท่านทั้งหลายจงตื่นเฝ้า คอยอธิฐานภาวนาอยู่ตลอดเวลาเถิด เพื่อท่านสมจะไปยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์บุตรแห่งมนุษย์ได้”เราจะไม่ปล่อยใจของเรา ให้หมกมุ่นอยู่ในความสนุกสนานรื่นเริง ความเมามายและความกังกลถึงชีวิตนี้ แต่ให้เรามีความหวัง ตามที่หนังสือของประกาศกดาเนียลได้กล่าวไว้ เพราะว่า “ราชอาณาจักร อำนาจปกครอง และความยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักรทั้งหลายภายใต้ท้องฟ้า จะถูกมอบแก่ประชากรผู้ศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าผู้สูงสุด และอาณาจักรอื่นๆทั้งหมดจะรับใช้ และอ่อนน้อมเชื่อฟังอาณาจักรนี้” เพราะว่าบุตรแห่งมนุษย์จะเป็นหัวหน้า เป็นตัวแทน และเป็นตัวอย่างสำหรับบรรดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ และพระเยซูเจ้าเอง ได้เคยตรัสว่า พระองค์คือบุตรแห่งมนุษย์ ดาเนียลยังชี้ให้เห็นว่า แม้บรรดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ จะตกอยู่ในมือของบรรดาศัตรู แต่พระเป็นเจ้าจะช่วยพวกท่าน ให้พ้นจากอำนาจของบรรดาศัตรู และพวกท่านจะได้รับพระราชัยคืนมา และนี่คือความหวังของเรา “จงวางใจในเรา เพราะเราได้ชนะโลกแล้ว”พระเยซูเจ้าได้เป็นผู้ชนะ และเราก็มีส่วนในชัยชนะของพระองค์ ให้เรายึดติดกับพระองค์ สวดภาวนา และตื่นเฝ้าอยู่เสมอ..ข้าแต่พระเยซูเจ้า โปรดให้ลูกมีความเชื่อ เพื่อรอรับเสด็จมาของพระองค์.
เพราะฉะนั้น ในขณะที่เราอยู่ในวันสุดท้ายของปีพิธีกรรม ให้เรามีความไว้วางใจ และสันติสุข และเราสามารถที่จะสรรเสริญพระเป็นเจ้า ตามที่หนังสือเพลงสดุดีได้กล่าวว่า “ชาวอิสราเอลเอ๋ย จงถวายพระพรแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าเถิด จงสรรเสริญและยกย่องพระองค์ตลอดไป บรรดาสมณะขององค์พระผู้เป็นเจ้าเอ๋ย จงถวายพระพรแด่พระองค์เถิด จงสรรเสริญยกย่องพระองค์ตลอดไป บรรดาผู้รับใช้ขององค์พระผู้เป็นเจ้าเอ๋ย จงถวายพระพรแด่พระองค์เถิด จงสรรเสริญยกย่องพระองค์ตลอดไป จิตและวิญญาณของผู้ชอบธรรมเอ๋ย จงถวายพระพรแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าเถิด จงสรรเสริญและยกย่องพระองค์ตลอดไป…เราได้เตรียมตัวเพื่อรอรับเสด็จพระคริสตเจ้าในเทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้าอย่างไร?

(แบ่งปันโดยคพ.เชาวลิต กิจเจริญ)

เชิญฟังเสียงคพ.พงศ์เทพ ประมวลพร้อม อธิบายพระคัมภีร์มิสซาวันอาทิตย์นี้ค่ะ

https://youtu.be/t9DDrVpI4yg

view