สร้างเว็บEngine by iGetWeb.com

วันพฤหัสบดีที่ 8 กุมภาพันธ์ 2018 ระลึกถึงนักบุญเยโรม เอมีลานี พระสงฆ์ นักบุญโยเซฟิน บาคีตา พรหมจารี

วันพฤหัสบดีที่ 8 กุมภาพันธ์ 2018 ระลึกถึงนักบุญเยโรม เอมีลานี พระสงฆ์ นักบุญโยเซฟิน บาคีตา พรหมจารี

🍊บางครั้งเมฆหมอกและความมืด
จะปกคลุมข้าพระองค์ไว้
แต่ข้าพระองค์รู้ว่า พระองค์ทรงอยู่ใกล้ๆ 
ลูกขอบพระคุณพระองค์

📚บทอ่านประจำวันพฤหัสบดีที่ 8 กุมภาพันธ์ 2018
ระลึกถึงนักบุญเยโรม เอมีลานี พระสงฆ์
นักบุญโยเซฟินบาคีตา พรหมจารี

https://youtu.be/wAtq4nXWgvk

🍒เพราะรักมั่นคง
https://youtu.be/W6kLp-wmjmE

🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷

วันพฤหัสบดีที่ 8 กุมภาพันธ์ 2018
ระลึกถึงนักบุญเยโรม เอมีลานี พระสงฆ์
นักบุญโยเซฟิน บาคีตา พรหมจารี
อ่าน
1 พกษ 11:4-13
มก 7:24-30

เมื่อพระเยซูเจ้าทรงเห็นความรักที่หญิงต่างชาติ
ต่างความเชื่อ มีต่อบุตรของตน  
ผ่านทางการภาวนาอ้อนวอนของนางต่อพระเยซู
พระองค์ทรงเมตตา

เพราะความดีของดาวิดผู้เป็นบิดา
ทำให้พระเจ้าทรงเมตตาต่ออิสราเอล
แม้ในยุคของกษัตริย์ซาโลมอน
ที่ไม่ซื่อสัตย์ ทำสิ่งชั่วร้ายต่อพระเจ้าก็ตาม

ด้วยความรักที่ท่านนักบุญ นักบุญเยโรม เอมีลานี มีต่อเพื่อนพี่น้อง
โดยการตระหนักว่า “ทุกคนล้วนเป็นพี่น้อง” 
ได้เปลี่ยนบุคคลิก ชีวิตของท่าน จากความแข็งกร้าว
สู่การเป็นบุคคลที่รับใช้ ช่วยเหลือเพื่อนพี่น้อง
แม้นว่านักบุญโยเซฟิน บาคีตา 
จะต้องประสบความยากลำบาก 
จากการถูกขายเป็นทาส ทำงานรับใช้นายหลายคน
แต่ความรักที่ ท่าน ได้รับจากพระเจ้า ผ่านทาง
ประสบการณ์ส่วนตัว ทำให้ท่าน ไม่ย่อท้อต่อความยากลำบาก
และชีวิตของท่านได้กลายเป็น แบบอย่างความหวัง 
สำหรับชีวิตคริสตชน

หมายเหตุ..
ใจที่เมตตา...นำมาซึ่งความสุข สงบ

(จากบทเทศน์ของคพ.อมรกิจ พรหมภักดี)

"พลังแห่งพระวาจา” 
วันพฤหัสบดีที่ 8 มกราคม 2018
สัปดาห์ที่ 5 เทศกาลธรรมดา

ผลึกการไตร่ตรองพระวาจาพระเจ้า ผลกระทบต่อชีวิตของข้าพเจ้า
By: Br. Francis Xavier Rerkchai Panuphan, ofm.

“แต่ลูกสุนัขที่อยู่ใต้โต๊ะก็ยังได้กินเศษอาหารของลูกๆ...” (มก 7:24-30)

สิ่งที่คนอื่นเขาได้รับ
นั่นเป็นเพียงเศษอาหารของลูกๆ

แต่ไฉนเล่า...
ลูกๆ กลับไม่เคยเห็นค่าของสิ่งที่ตนเองมีสิ่งที่ไม่ใช่เศษๆ เลย แต่เต็มๆ เลย
นั่นคือการอยู่ในบ้านพ่อเสมอและตลอดไป
นั่นคือการมีพ่อ เป็นพ่อที่แสนดี
ที่นอกจากนั้นแล้ว ลูกจะยังขาดอะไรอีกหรือ...

________________

หลายครั้งทีเดียว เมื่อคราเราเจ็บป่วย เราก็พยายามขอพระพรจากพระเจ้าเพื่อรักษาเรา ซึ่งเราก็สมหวังบ้างไม่สมหวังบ้าง สุดแต่พระประสงค์ของพระเจ้า แม้เราจะเข้าใจบ้าง หรือไม่เข้าใจบ้างก็ตาม... แต่จากที่แล้วมา ชีวิตที่หายใจผ่านไปยาวนาน บางทีเรากลับไม่เคยรู้สึกขอบคุณพระเจ้าเลย ที่ให้เราได้มีโอกาสได้มีชีวิต เราลืมอะไรไปบางอย่างหรือเปล่า...

บางทีการได้เจ็บไข้ได้ป่วยบ้าง อาจจะเป็นเรื่องที่ดีเหมือนกันสำหรับจิตวิญญาณของเรา เพื่อจะสามารถระลึกได้ว่า ที่ผ่านมา บางทีเราก็ได้รับมามากมายเหลือเกิน จนเราลืมขอบคุณพระเจ้าที่พระทัยดีต่อเราเหลือเกิน... ประสบการณ์ที่ซาโลมอนมีกับพระเจ้า ท่านได้รับพระพรมากมาย ไม่น้อยกว่าดาวิดสักเท่าไรเลย แต่สุดท้าย... ธรรมชาติของมนุษย์ เมื่อได้รับจนเป็นนิสัย ได้รับมากมาย รับจนเคย บางที เราก็ยึดสิ่งเหล่านั้นเป็นสิทธิ์ของเราไปสิ้น มากกว่านั้น ชีวิตที่สุขสบายเกินไป ก็มักทำให้เราพลาดพลั้งตกในบาป แต่พระเจ้าทรงสัตย์ซื่อเสมอต่อพระสัญญาของพระองค์ พระพรนั้นจึงอาจจะถูกยกไปให้กับคนที่สัตย์ซื่อกว่า...

เช้าตรู่วันนี้ ผมอยู่กับพี่น้องในคณะที่ลำไทรครับ คือบรรยากาศที่ผมรู้สึกขอบคุณพระเจ้าจริงๆ ในวันเหล่านี้ที่เราได้อยู่ร่วมกัน สำหรับผม นี่คือสิ่งที่ไม่ใช่เล็กน้อยเลย ผมมีโอกาสแบบนี้ปีละไม่กี่ครั้ง ในชีวิตของนักบวชที่ต้องอยู่คนเดียวเพราะสถานการณ์ความขาดแคลนนักบวช การได้อยู่ด้วยกันบ้างนั้นจึงกลายเป็นพระพรจริงๆ ไม่ใช่เศษๆ พระพร แต่เต็มๆ ที่พี่น้องแต่ละคนเป็นพระพรแก่กันและกัน

วันนี้ในพระวรสาร เราพบภาพที่เตือนใจเราลูกของพระเจ้าได้เป็นอย่างดี เมื่อหญิงชาวต่างชาติที่ไม่ใช่ยิว นางเป็นชาวซีโรฟีนีเชียโดยกำเนิด นางเข้ามาพึ่งพระบารมีพระเยซูเจ้าของเราที่เป็นยิว... ดูเหมือนพระองค์ทรงใช้สำนวนที่รุนแรงไปสักหน่อยกับนาง แต่ยังรักษาความรู้สึกของนางไว้บ้าง โดยการเทียบนางเป็นลูกสุนัข ที่ไม่ควรจะได้รับพระพรของพระองค์ที่เสด็จมาเพื่อชาวยิว แต่ความเชื่อของนาง นางยังมั่นใจว่า แม้ลูกสุนัขก็ยังมีโอกาสที่ได้รับเศษอาหารที่ตกจากโต๊ะของลูกๆ ของนายมิใช่หรือ...

พี่น้องครับ “เศษอาหารของลูกๆ” ครับ คำนี้สอนอะไรบางอย่างผมให้ไตร่ตรองเช้านี้จริงๆ ดูซิ หญิงชาวต่างชาติได้รับตามที่นางของ คนต่างศาสนาได้รับตามที่เขาขอ ในขณะที่ชาวยิวไม่ต้องการพระองค์ ชาวยิวไม่ได้รับสิ่งที่พระองค์เสด็จมาเพื่อประทานเพื่อพวกเขา แต่สิ่งนั้นกลับตกเป็นของหญิงต่างชาติที่เข้ามาพึ่งพระบารมีพระเยซูเจ้า และนางก็ได้รับตามที่นางต้องการ ปีศาจได้ออกไปจากลูกของนางในเวลาที่พระองค์ทรงตรัสนั้นเอง...

ผมตะลึงกับคำนี้จริงๆ ครับ “เศษอาหารของลูก” หรือเศษอาหารของพวกเราคริสตชนนั้นเองครับ แต่ แต่ แต่ นั่นแค่เศษอาหารที่คนต่างศาสนา หญิงต่างชาติได้รับ ปีศาจก็ออกไปจากบุตรหญิงของนาง นั่นเป็นเรื่องใหญ่นะครับ เป็นเรื่องใหญ่จริงๆ แต่สำหรับนางผู้ได้รับพระเมตตา นั่นเป็นเพียงแค่เศษอาหาร... พี่น้องครับ เช้านี้ผมคิดหนักเลยครับ ถ้าคนต่างศาสนาได้รับเพียงเศษอาหารของเราที่เป็นลูกของพระ... พี่น้องครับ อาหารเต็มๆ จานคือของเรามิใช่หรือ... แต่ แต่ แต่ เราเคยตระหนักมากน้อยเพียงใด... หรือว่า หลายครั้ง เราก็กลับไม่เคยมองเห็นค่า ไม่พอใจกับสิ่งที่มีสิ่งที่เป็นอีก...

พี่น้องบางคนยังถามผมว่า แล้วทำไมคนต่างศาสนาได้รับพระพรที่เขาขอ แต่เราเราไม่ได้รับบ้างเลย... พี่น้องที่รัก ลูกในบ้านบิดา ต้องเข้มแข็งกว่าคนนอกบ้านมิใช่หรือ เมื่อเราเป็นลูกของพระบิดา เราต้องมีใจเยี่ยงพระบิดาของเรามิใช่หรือ หากคนอื่นได้รับ 20 บาท และเรายังต้องขอ 20 บาทจากพ่อ... พี่น้องครับ เราคงไม่ต้องเป็นลูกพ่อก็ได้กระมัง... แต่ เพราะเราเป็นลูกพ่อ เราอาจจะเอา 5 บาท หรือไม่ต้องเอาก็ได้มิใช่หรือ เพราะพ่อคือสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดของเรา มีพ่อเราจะขาดอะไรอีกหรือ... ดังนั้น เป็นลูกพ่อ ลูกจึงต้องเข้มแข็งกว่าคนอื่นมิใช่หรือ... มิฉะนั้น ลูกก็ไม่ต่างอะไรกับลูกชาวบ้าน คนต่างชาติ คนต่างศาสนา ต่างความเชื่อ... นะ นะ นะ ลูกพ่อต้องเข้มแข็งนะ แม้จะได้น้อยกว่าคนอื่น แต่เพราะเราอยู่ใกล้พ่อ เราอยู่กับพ่อ ไม่มีอะไรขาดแล้วล่ะ...

พระเจ้าทรงเป็นพระพรและความรอดพ้นของทุกๆ คน พระองค์ทรงสัตย์ซื่อเสมอ แต่เมื่อคนหนึ่งไม่ซื่อสัตย์ต่อพระเจ้า พระพรทั้งหมดก็ได้ถูกมอบให้กับผู้ที่ซื่อสัตย์กว่า... (เทียบ บทอ่านที่หนึ่งวันนี้ 1พกษ 11:4-13)

ข้าแต่พระเจ้า แค่นี้ก็เพียงพอและพอเพียงแล้ว ที่ลูกได้เป็นลูกของพระองค์... พอแล้วพระเจ้าข้า สิ่งที่ลูกมี สิ่งที่ลูกได้รับนั้น หาใช่เศษอาหารไม่ แต่เป็นอาหาร เป็นพระพรที่เลอค่าที่สุดแล้ว พระเจ้าข้า... ที่ลูกอยากขอบคุณพระองค์ ขอบคุณอย่างที่สุด...

ขอพระเจ้าทรงอวยพระพรและประทานสันติสุข

(แบ่งปันโดยบร.ฟรันซิสเซเวียร์ ฤกษ์ชัย ภานุพันธ์ Ofm)

วันพฤหัสบดีที่ 8 กุมภาพันธ์ 18 สัปดาห์ที่ 5 เทศกาลธรรมดา ระลึกถึงนักบุญเยโรม เอมีลานี พระสงฆ์และนักบุญโยเซฟิน บาคิตา พรหมจารี
บทอ่าน 1พกษ 11:4-13 / มก 7:24-30
เพราะเหตุใดคนดีต้องทนทุกข์ทรมาน เป็นปัญหาที่เรามักจะถามกันบ่อย ๆ คนหนึ่งอาจจะตอบคำถามโดยใช้หนังสือของโยบ ด้วยความคิดที่ว่า ความทุกข์ทรมานเป็นการทดลอง ดังนั้นจงอย่าท้อถอยและอย่ายอมแพ้
ในพระวรสารวันนี้ เราแปลกใจว่า ทำไมพระเยซูเจ้าทรงใช้ถ้อยคำรุนแรงกับผู้หญิงคนนี้ ที่จริงพระองค์ทรงพูดดูถูกเธอ เมื่อเธอมาขอความช่วยเหลือจากพระองค์ ไม่ใช่เพราะพระองค์ทรงลำเอียง และโปรดปรานเฉพาะชาวยิว และไม่สนใจคนต่างชาติ ที่จริง พระเยซูเจ้าทรงต้องการเพียงเพื่อทดสอบหญิงคนนั้น พระองค์พยายามที่จะมองว่า เธอมีความเชื่อแท้จริงและลึกซึ้งจริง ๆ เพราะเมื่อทรงเห็นว่าเธอมีความเชื่ออย่างแท้จริง พระองค์ทรงตอบสนองเธอ และทรงประทานสิ่งที่เธอขอจากพระองค์ คือ สุขภาพของลูกสาวของเธอ
แล้วเราเล่า เมื่อเราวอนขอบางสิ่งบางอย่างจากพระเป็นเจ้า เรามีความจริงใจไหม? และเรามั่นใจว่าพระองค์จะประทานสิ่งที่เราวอนขอหรือไม่? และบางครั้งบางคราวเราไม่ได้รับตามคำวอนขอทันที เราท้อถอยหรือรู้สึกว่าพระองค์ไม่สนใจเราใช่หรือไม่?
พระเยซูเจ้าทรงให้กำลังใจเรา และให้เรามั่นคงในการวอนขอจากพระเป็นเจ้า ในสิ่งที่ดูเหมือนว่าเป็นไปไม่ได้ อย่าลืมว่าพระเป็นเจ้าไม่ทรงมองรูปภายนอก แต่ทรงมองลึกลงในใจ เราอาจจะวอนขอสิ่ง “ที่ไร้สาระ” … นั่นคือวอนขอสิ่งที่ทำให้เราเหินห่างจากพระองค์ แทนที่จะนำเราเข้าใกล้พระองค์ แต่เมื่อเข้าใจอย่างถูกต้องแล้ว เราควรแสดงความมั่นคงในการวอนขอ เหมือนกับผู้หญิงในพระวรสารวันนี้.... สำหรับพระเป็นเจ้าแล้ว ทุกสิ่งเป็นไปได้เสมอ ท่านเพียงแต่วางใจในพระองค์ และพระองค์จะทรงกระทำเอง…

(แบ่งปันโดยคพ.เชาวลิต กิจเจริญ)

view