สร้างเว็บEngine by iGetWeb.com

วันพุธที่ 8 สิงหาคม 2018 ระลึกถึงนักบุญโดมินิก พระสงฆ์

วันพุธที่ 8 สิงหาคม 2018 ระลึกถึงนักบุญโดมินิก พระสงฆ์

💠 พระเจ้าผู้ทรงสร้างเรา....
ทรงเข้าใจเรา...ดีที่สุด
ทรงรู้จักเรา......ดีที่สุด
ทรงรักและห่วงใยเรา...ที่สุด

📚บทอ่านประจำวันพุธที่ 8 สิงหาคม 2018
ระลึกถึงนักบุญโดมินิก พระสงฆ์
https://m.youtube.com/watch?v=C_AM13VZ0Ks

🍇 ตราบจนวันนี้
http://youtu.be/zaxuzndWTvE

🌴🌴🌴🌴🌴🌴🌴🌴🌴🌴🌴🌴

วันพุธที่ 8 สิงหาคม 2018
ระลึกถึงนักบุญโดมินิก พระสงฆ์
อ่าน :
ยรม 31:1-7
มธ 15:21-28

การภาวนา พร้อมกับเฝ้ารอด้วยความมั่นคง
เพื่อคนที่ตนรัก โดยไม่ย่อท้อ ของหญิงคานาอัน
ทำให้พระเจ้าทรงสดับฟัง คำทูลขอของนาง

เสียงของพระเจ้าผ่านทางประกาศกเยเรมีย์
ตอกย้ำ พระองค์ทรงมั่นคงในความรัก
ที่มีต่อประชากรของพระองค์
ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ที่ไหน ทำสิ่งใด
ขอเพียงมีใจผูกพัน ไม่หันหลังหนี

ถ้อยคำของนักบุญโดมินิก ที่ได้เตือนสมาชิกนักบวชของท่านว่า
“จงมีความรัก เมตตา รักษาความสุภาพ
สะสมทรัพย์สมบัติแห่งความยากจนอันศักดิ์สิทธิ์
บ่งบอกถึง การเป็นคนมีจิตใจโอบอ้อมอารี
พร้อมกับความวางใจที่ลึกซึ้ง ในชีวิตนักบวช

หมายเหตุ..
สิ่งที่น่ากลัว สำหรับ นักปั่น
ไม่ใช่ภูเขาสูง หรือระยะทางที่ยาวไกล
แต่เป็นใจ ที่ไร้ความมุ่งมั่น ขาดความมั่นคง

(จากบทเทศน์ของคพ.อมรกิจ พรหมภักดี)

“พลังแห่งพระวาจา”

วันพุธที่ 8 สิงหาคม 2018

สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา

ระลึกถึงนักบุญดอมินิก

ผลึกการไตร่ตรองพระวาจาพระเจ้า ผลกระทบต่อชีวิตของข้าพเจ้า

By: Br. Francis Xavier Rerkchai Panuphan, ofm. 

“หญิงเอ๋ย ความเชื่อของเจ้ายิ่งใหญ่ จงเป็นไปตามที่เจ้าปรารถนาเถิด” (มธ 15:21-28)

ทุกคนที่เข้าพึ่งพระเจ้าของเรา

พวกเขาได้รับพระพรจากพระองค์

เพราะพระองค์ทรงเป็นความรอดพ้นของทุกคน

อิสราแอลคือประชากรของพระเจ้า

คริสตชนคือลูกของพระองค์

ชีวิตของเรามีพระองค์เป็นพระพร

เราปรารถนาอะไรมากกว่าคนอื่นหรือ

เมื่อคนอื่นๆ ได้รับพระพร

พระเจ้าไม่ได้เป็นพระพรสำหรับเรามากกว่าคนอื่นๆ หรอกหรือ...

________________

เรารักพระเจ้า เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของเรา เพราะพระองค์ทรงเป็นพระบิดาของเรา แต่คนอื่นเขาได้รับการแบ่งปันจากพระเจ้าพระบิดาของเรา เขาจะรักพระเจ้าของเราดังบิดาหรือ หรือแม้ว่า หากเป็นเช่นนั้น ก็คงเป็นไปได้ สำหรับผู้ที่รู้คุณพระเจ้า พระผู้ประทานพระพรมากมายเพื่อทุกคน แต่หากเป็นเช่นนั้นแล้ว คริสตชนที่มีพระเจ้าทรงเป็นบิดา พวกเขาปรารถนาอะไรมากกว่าการมีพระองค์เป็นบิดาหรือ...

พระวาจาของพระเจ้าในวันนี้ เราพบความหวังของผู้ที่รู้จักพระเจ้าของเรา หญิงชาวคานาอัน หญิงต่างชาติ หรือพี่น้องต่างความเชื่อกับเรา บัดนี้ เมื่อหมดความหวังในสิ่งใดๆ แล้ว นางเข้ามาพึ่งพระเยซูเจ้า จากวาจาของนาง เราพบว่า นางรู้ตัวดีว่า นางเป็นคนต่างชาติ ที่เข้ามาพึ่งพาพระองค์ และพระเยซูเจ้าได้ตรัสกับนางว่า  “ไม่สมควรที่จะเอาอาหารของลูกไปโยนให้ลูกสุนัขกิน” นั่นหมายความว่า พระองค์เสด็จมาเพื่ออิสราแอลก่อน เพื่อประชากรของพระองค์ก่อน ชาวยิวมองชาวต่างชาติเป็นดังสุนัข แต่พระเยซูเจ้าเสริมคำว่า “ลูกสุนัข” เพื่อลดความแตกต่างของชนชั้นออกไปบ้างด้วยการใช้คำว่าลูกสุนัข แต่กระนั้นก็ตาม อาหารของลูกย่อมสำคัญกว่า เราย่อมไม่เอาไปโยนให้กับแม้แต่ลูกสุนัขก็ตาม... แต่ความเชื่อของนางที่กำลังวอนขอ นางกำลังวอนขอแม้สิ่งที่เป็นเศษอาหารของลูกที่อาจจะตกจากโต๊ะของนายบ้าง เพราะนั่นมีค่ากับนางมาก ยามที่ลูกสุนัขอย่างนางอดอยากจริงๆ ขอเพียงสิ่งที่ตกจากโต๊ะของนาย แม้ว่านายจะไม่เก็บกลับไปให้ลูกได้กินก็ตาม แต่นั่นมีค่ามากสำหรับลูกสุนัขอย่างนาง... และที่สุด เราพบว่า พระเยซูเจ้าทรงประทับใจในความเชื่อของนางที่เข้ามาพึ่งพระองค์ พระองค์ก็ประทานตามที่นางวอนขอ...

พี่น้องที่รัก การเป็นคริสตชนของเรา เราเป็นลูกของพระเจ้า แต่หลายครั้งเราก็อาจจะถามว่า แล้วเราได้รับอะไรจากการเป็นลูกของพระเจ้าบ้างเล่า มีบางคนถามผมว่า “คุณพ่อ ฉันเป็นคริสตชนแล้ว พระเจ้าทำไมไม่อวยพระพรฉันเลย ทำไมคนพุทธเขาไปขออะไร แล้วเขาก็ได้...” พี่น้องที่รักครับ เราคงเห็นดังนั้นจริงๆ สักการะสถานหลายๆ แห่งของเราเวลานี้มีแต่ชาวพุทธที่ไปขอพึ่งบุญ และหลายๆ ครั้ง มากกว่าคริสตชนเสียอีก และเขาก็ได้รับมากกว่าเราด้วยอ่ะ... พี่น้องที่รักครับ ทำไมเรามัวน้อยใจกับเรื่องแบบนี้ ในความเป็นลูกของพ่อ ที่เราอยู่กับพ่อในบ้าน เรามีความสุขไม่พอหรือ คนนอกบ้านเขาได้รับความรักและความเมตตาของพ่อของเรา ทำไมเราไม่ดีใจ... เพราะแท้จริงแล้ว พระเจ้าทรงเป็นพ่อของเรามิใช่หรือ สิ่งที่พ่อมีก็เป็นของเรามิใช่หรือ

พี่น้องที่รัก เป็นคริสตชนได้อะไรพิเศษหรือ เราอาจจะไม่ได้พ้นจากความเจ็บไข้ได้ป่วย ความศรัทธาของเราไม่ได้อยู่ที่ยิงไม่เข้าแทงไม่เข้า หรือทำอันตรายใดๆ เราไม่ได้... ในเรื่องทางกายภาพ เราก็เหมือนกับคนอื่นๆ ทุกอย่าง เราเจ็บไข้ได้ป่วย เราต้องมานะบากบั่น พระเจ้าไม่ได้ประทานอาหารจากฟ้าให้เรา แต่เราต้องทำงานเหมือนคนอื่นๆ และหลายครั้ง เราก็ลำบากมากกว่าคนอื่นๆ ด้วย... จนเราอาจจะถามว่า หากเช่นนั้นแล้ว ฉันได้อะไรพิเศษจากการเป็นคริสตชนเล่า...

พี่น้องครับ หากพ่อของเราได้เลี้ยงไอศครีมอร่อยๆ ในโอกาสพิเศษให้กับเด็กๆ ในหมู่บ้าน วันนั้นเด็กมากมายเหลือเกินที่มารับของขวัญจากความใจดีของพ่อของเรา พี่น้องครับ ลูกในบ้านควรเป็นเช่นใด เราจะรีบตักใส่กล่องใหญ่ๆ และเอาไปเก็บไว้ในตู้เย็นกระนั้นหรือ... อะไรคือสิ่งที่ลูกในบ้านพ่อควรทำจริงๆ ในความเป็นลูกของพ่อเล่า... ลูกในบ้านควรจะเป็นคนที่ตักไอศครีมแจกเพื่อนๆ ในบ้านไม่ใช่หรือ ลูกในบ้านไม่ใช่หรือ ที่ควรจะเป็นผู้ที่ร่วมเป็นจิตหนึ่งในเดียวกับพ่อ สมกับที่อยู่กับพ่อมานาน ที่ควรจะมีหัวใจของพ่อในตัวตนบ้าง ความใจดีของพ่อ ความเป็นชีวิตและเลือดเนื้อของลูกของพ่อมากกว่าคนอื่นๆ มิใช่หรือ... วันที่พ่อมอบของขวัญมากมาย ลูกของพ่อจะกอบโกยสิ่งที่พ่อเตรียมไว้เพื่อทุกคนไว้กับตนเองหรือ... ลูกของพ่อ อาจจะต้องเสียสละ ไม่เลือกใช้สิทธิ์ของตน เพื่อให้พระพร เพื่อให้ของขวัญของพ่อไปถึงทุกคนก่อน นี่ไม่ใช่หรือ ควรเป็นสิ่งที่ลูกของพ่อเติบโตในบ้านพ่อ และมีหัวใจแบบพ่อของตน... เพราะแท้จริงแล้ว พ่อครับ... ลูกอาจจะบอกพ่อหรือเปล่า... “พ่อครับ พ่อมีค่ากับลูกมากกว่าไอศกรีมทั้งถังครับ ผมมีพ่ออยู่กับผม ไม่มีอะไรมีค่ามากไปกว่านี้แล้วครับ ความน่ารักของพ่อ สอนผมให้เป็นคนน่ารัก และรู้จักแบ่งปัน...” ด้วยไอศครีมที่แจกไปนั้น เดี๋ยวก็หมด แต่ความเป็นพ่อไม่เคยหมดไปเลยมิใช่หรือ

พี่น้องที่รักครับ พระเป็นพระบิดาของเรา นี่คือศักดิ์ศรีแห่งการเป็นลูกของพระเจ้า... ความรัก ความเสียสละของเราต่อผู้อื่น เราควรเป็นดังพระบิดาของเราไม่ใช่หรือ หากว่าพ่อต้องให้เราเหมือนกับให้คนอื่นแล้วนั้น พี่น้องครับ เราคงไม่ต้องเป็นลูกพ่อก็ได้กระมัง หากเราเพียงหวังว่า เราจะได้รับเท่ากับที่คนอื่นได้รับ แต่วันนี้ เมื่อเราเป็นลูกพ่อ เราต้องพิเศษกว่าคนอื่นๆ มิใช่หรือ จึงจะสมกับเป็นลูกของพ่อ

คนอื่นเขาถูกหวย เขามีความสุข เขาฉลอง แต่ฉัน ลูกของพระ ฉันมีความสุขแม้ไม่ได้รับรางวัลอะไร เพราะสิ่งที่ฉันมีคือสิ่งที่มีค่าที่สุด คือ ฉันมีพระเจ้าเป็นพระบิดา ฉันรักพระเจ้าเพราะพระองค์เป็นพระเจ้า เพราะพระองค์เป็นพระบิดาของฉัน ฉันรักพระองค์ ไม่ได้รักพระพรของพระองค์ เพราะพระองค์คือพระพรประเสริฐสุดที่ฉันมี... คนอื่นเขาสุขภาพดี หายป่วยจากการวอนขอพระเจ้าของเรา แต่ลูกของพระสามารถอยู่กับความเจ็บไข้ได้ป่วย และความยากลำบากได้โดยมีพระองค์อยู่เคียงข้าง และลูกของพระองค์ก็มีความสุขได้ไม่น้อยเช่นกัน... นี่ใช่ไหม จึงจะสมศักดิ์ศรีของการเป็นลูกของพระเจ้า หรือฉันจะเลือกรับแบบคนต่างชาติ คนต่างศาสนาเล่า... ไตร่ตรองเอาเองเถิด

พระเจ้าข้า สิ่งพิเศษสุดที่พระองค์ประทานให้ลูก คือให้ลูกเกิดมาเป็นลูกของพระองค์ สิ่งที่ลูกได้เรียนรู้จากพระองค์ คือพระทัยอ่อนโยน เมตตาสงสาร ช่วยเหลือแบ่งปันให้กับผู้อื่น สำหรับลูก ลูกมีพระองค์ ลูกไม่กลัวอะไร ลูกไม่ต้องการอะไรพิเศษกว่าคนอื่นแล้ว เพราะเพียงเท่านี้ ก็พิเศษสุดแล้ว ที่ลูกได้เป็นลูกของพระองค์ พระเจ้าข้า ขอให้ลูกได้เป็นลูกที่ดีของพระองค์ตลอดไปเถิด... ข้าแต่พระเจ้า ลูกภูมิใจที่มีพระองค์เป็นพระผู้สร้าง และเป็นพระบิดาของลูก (เทียบบทภาวนาของประธานสัปดาห์นี้)

ขอพระเจ้าทรงอวยพระพรและประทานสันติสุข

(แบ่งปันโดยบร.ฟรันซิสเซเวียร์ ฤกษ์ชัย  ภานุพันธ์ Ofm)

วันพุธที่ 8 สิงหาคม 18 สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ยรม 31:1-7 / มธ 15:21-28
เยเรมีห์ได้เตือนใจประชากรของพระเป็นเจ้า ผู้ซึ่งมีความรักต่อพวกเขา “เราจะเป็นพระเจ้าของทุกเผ่าแห่งอิสราเอล และเขาจะเป็นประชากรของเรา” ความรักของพระเป็นเจ้านั้น เป็นความรักที่คงอยู่ตลอดไป “เรารักท่านด้วยความรักนิรันดร์ ดังนั้น เราจึงมีความรักมั่นคงต่อท่านตลอดไป” (ยรม 31:3) ความรักของพระองค์ ไม่ใช่ความรักที่เกิดขึ้นชั่วขณะหนึ่ง แล้วก็จางหายไป “ความรักนิรันดร์” หมายถึง รักทั้งในอดีต ในปัจจุบัน และในอนาคต
พระเมตตาของพระเป็นเจ้าไม่มีขีดขั้น เพราะพระองค์เป็นพระเจ้า และเราเป็นประชากรของพระองค์ การสร้างโลกและสรรพสิ่ง สะท้อนให้เห็นว่าความรักอันยิ่งใหญ่ ที่จะต้องได้รับแบ่งปันออกไป แม้สิ่งสร้างทั้งมวลจะทรยศ และหันเหไปจากความรักของพระองค์ พระเป็นเจ้า ที่เป็นองค์ความรักได้เลือกประชากร ที่พระองค์จะสามารถเผยแสดงตัวของพระองค์ แม้ประชากรจะละเมิดความรักของพระองค์ แต่พระเป็นเจ้าได้ตามหาบรรดาประกาศก และบรรดาผู้นำ เพื่อให้ช่วยชี้ทาง และปกป้องประชากรของพระองค์ และพยายามนำพวกเขากลับมา สู่มิตรภาพแห่งความรักของพระองค์
การอุทิศตัวเพื่อบรรดาสิ่งสร้างทั้งหลาย มีมากมายเกินกว่าที่เราจะคาดคิด เราจะรู้ได้อย่างไรว่า พระผู้สร้างจะยินยอม ให้แผนการไถ่กู้มนุษยชาติสำเร็จไป? เมื่อพระเยซูเจ้า พระเจ้าแท้และมนุษย์แท้ จะยอมสละชีวิตและพระโลหิตของพระองค์ เพื่อชดเชยบาปของมนุษยชาติ
ข้าแต่พระบิดาเจ้าสวรรค์ พระองค์ได้รักลูกอย่างมาก จนยอมมอบพระบุตรแต่องค์เดียวของพระองค์ ให้สิ้นพระชนม์บนไม้กางเขน เพื่อไถ่กู้บาปของลูก โปรดประทาน ให้ลูกมีความรักต่อพี่น้องชายหญิง โดยอาศัยคำพูดและกิจการที่ลูกทำ เพื่อให้ความรักของพระองค์ ได้แพร่ขยายไปทั่วโลก . การให้อภัยและการลืม: คนที่ให้อภัยพี่น้อง จะได้รับการอภัยจากพระเป็นเจ้า และใครที่ให้อภัย ลืม และรักพี่น้องจะได้รับพระพรแห่งพระหรรษทานจากพระองค์.

(แบ่งปันโดยคพ.เชาวลิต กิจเจริญ)

view