สร้างเว็บEngine by iGetWeb.com

วันจันทร์ที่ 26 พฤศจิกายน 2018 สัปดาห์ที่ 34 เทศกาลธรรมดา

วันจันทร์ที่ 26 พฤศจิกายน 2018 สัปดาห์ที่ 34 เทศกาลธรรมดา

🌻ใจที่สำนึกในพระคุณ
เห็นได้จากใจที่กว้างขวาง

📚บทอ่านประจำวันจันทร์ที่ 26 พฤศจิกายน 2018
สัปดาห์ที่ 34 เทศกาลธรรมดา
https://youtu.be/HZtytMidjWo

♥ขอบพระคุณ
https://youtu.be/4U5LUa4JpFo

🍏🍏🍏🍏🍏🍏🍏🍏

วันจันทร์ที่ 26 พฤศจิกายน 2018
สัปดาห์ที่ 34 เทศกาลธรรมดา
อ่าน :
วว 14:1-3,4ข-5
ลก 21:1-4

การให้จนหมดใจ โดยไม่มีเงื่อนไข
ของหญิงหม้ายยากจน ทำให้พระเยซูเจ้า
สัมผัสกับจิตใจที่บริสุทธิ์ของนาง

วิวรณ์ นำเสนอภาพของบุคคลที่ได้รับการเลือกสรร
ให้อยู่กับพระเจ้านั้น สิ่งที่ทำให้พวกเขาบริสุทธิ์
คือ ความซื่อสัตย์ต่อพระเจ้า

หมายเหตุ..
คนเราจะมีความสุข คงไม่ได้อยู่ที่ว่า
“มีเท่าไหร่” แต่มันอยู่ที่ว่า
“พอแค่ไหน”

(จากบทเทศน์ของคพ.อมรกิจ พรหมภักดี)

“พลังแห่งพระวาจา”
วันจันทร์ที่ 26 พฤศจิกายน 2018
สัปดาห์ที่ 34 เทศกาลธรรมดา

ผลึกการไตร่ตรองพระวาจาพระเจ้า ผลกระทบต่อชีวิตของข้าพเจ้า
By: Br. Francis Xavier Rerkchai Panuphan, ofm.

“หญิงม่ายคนนี้ทำทานมากกว่าทุกคน...” (ลก 21:1-4)

เฉพาะพระพักตร์พระเจ้า
มากหรือน้อย พระเจ้าทอดพระเนตรที่หัวใจ

แต่จากใจมนุษย์
จะสามารถให้มากหรือน้อย
ไม่สำคัญว่าเท่าใด
แต่อยู่ที่ว่า เขาวางพระเจ้าไว้ที่ใดของหัวใจ

หากฉันมีพระในชีวิตของฉันจริงๆ
ฉันคงมีอะไรแบ่งปันได้บ้างเสมอ
ไม่มาก ก็ น้อย
แต่ยิ่งใหญ่เสมอ หากในใจของฉันมีพระองค์ประทับอยู่

________________

เด็กคนหนึ่งสารภาพบาป และบอกว่า หนูไม่ได้ไหว้พระเยซู เมื่อเดินผ่านหน้าตู้ศีล 3 ครั้ง หนูคุยในวัด 2 ครั้ง หนูไม่ได้สวัสดีพ่อแม่เมื่อกลับจากโรงเรียนครั้งหนึ่ง วอกแวกในการภาวนาค่ำ ครั้ง ... โห พ่อเจ้าวัดอย่างผมที่ต้องทำทุกอย่างเองในวัด ทั้งจัดวัด ทำความสะอาด ถวายมิสซา มีสักกี่ครั้งหนอ ที่ผมอาจจะเดินผ่านพระเยซูเจ้าโดยไม่ได้ยกมือไหว้พระองค์เลย และไหนจะเรื่องคุยในวัดอีก บาปมากมายกว่าเด็กคนนี้เยอะเลยหรือเปล่า เด็กเล็กๆ คิดว่าการวอกแวกในการภาวนาเป็นการผิดต่อพระเจ้า เป็นบาป แต่ผมเองเป็นนักบวช เป็นพระสงฆ์ โห แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปในพิธีกรรมอ่ะ บาปไหม วอกแวกไหม หรือบางครั้งขาดการภาวนาในเวลาที่ต้องภาวนาตามหน้าที่นักบวช พระสงฆ์อ่ะ บาปไหม...

เด็กคนนี้น่านี้น่ารักมากนะครับ ผมต้องยอมรับว่า เขารักพระมาก เขามีพระอยู่ในที่ที่พิเศษสุดในหัวใจอ่ะครับ เขารักพ่อแม่มาก เดินผ่านพ่อแม่ กลับจากโรงเรียน เขาถือว่า หากไม่ได้สวัสดีพ่อนั้น เป็นบาป กับเราอีกหลายๆ คน ที่การทักทายกันอาจจะไม่สำคัญเท่าโทรศัพท์มือถือ เดินเล่นโทรศัพท์เข้าบ้าน และก็ไม่เห็นหน้าใครทั้งสิ้น ไม่ทักใครทั้งสิ้น พ่อแม่ พี่น้อง ที่กำลังเหนื่อย เราอาจจะไม่สนใจใครทั้งสิ้น แล้วนั่นล่ะ บาปหรือบุญ หากเป็นคริสตัง ชีวิตต้อง “เป็นบุญ” เสมอ มิฉะนั้น “เป็นบาป” ครับ กึ่งๆ กลางๆ ไม่ได้ ครับ หากไม่เป็นบุญ ก็ เป็นบาปครับ... แต่เราตระหนักเรื่องนี้มากน้อยเพียงใด

หญิงม่ายที่วันนี้พระเยซูเจ้าชื่นชมเธอในการทำทานของเธอนั้น ความคิดประการที่หนึ่งคือ เพราะเธอมีพระเจ้าในชีวิต เธอต้องรักเพื่อนพี่น้องครับ... ประการที่สองคือ เพราะคนที่มีพระอยู่ในชีวิต เขามีสิ่งที่สามารถแบ่งปันได้เสมอครับ... อีกบางคนอาจจะบอกว่า ยากจนอยู่แล้วยังให้หมดอ่ะ แต่นั่นแหละ บางทีความหิวของเธอ อาจจะไม่เท่ากับคนขอทานที่กำลังจะตายอยู่แล้วเพราะไม่ได้ทานอะไรเลยมาหลายวันแล้ว มีข้าวห่อหนึ่ง ให้ไปทั้งห่อ สำหรับเธอ อาจจะไม่ขัดสนมากนัก เพราะความรัก เป็นเหตุให้เธอตัดสินใจด้วยหัวใจมากกว่าหัวคิดกระมัง และความคิด ... ลองไตร่ตรองกันนะครับ ทั้งผมทั้งพี่น้องด้วย เราต่างรับพระเยซูเจ้า เป็นกษัตริย์ปกครองจิตใจเราทั้งสิ้น เรามีพระเจ้าประทับอยู่ในพระวิหารแห่งชีวิตของเราทั้งสิ้น วันนี้ เราให้พระองค์ประทับ ณ ที่ใดในหัวใจเรา

เราแต่ละคนทำอะไรได้ไม่มากก็น้อย และแท้จริงแล้ว มองจากหัวใจ สิ่งนั้นมากและยิ่งใหญ่เสมอครับ เอาแค่ช่วยได้ก็ออกแรงช่วยกัน เพียงรอยยิ้มในแต่ละวัน พูดกันดีๆ สนใจกันมั่ง เท่านี้ก็เป็นทานแล้วหรือเปล่าครับ... หากช่วยอะไรไม่ได้ ก็อย่าบั่นทอนกันและกัน นี่ก็เป็นทานด้วยเช่นกัน... และเพียงรอยยิ้มอ่ะ สนใจกันบ้าง นี่ก็บุญไม่น้อยแล้วนะครับ

ข้าแต่พระเจ้า ขอให้การประทับของพระองค์ในตัวลูก เป็นแรงผลักดันให้ลูกเป็นความรักเพื่อทุกคนเสมอเถิด ไม่มากก็น้อย ลูกสามารถทำสิ่งใดได้บ้าง หรือทำได้มากมายเพื่อคนอื่นๆ พี่น้องของลูก พระเจ้าข้า ขออย่าให้ลูก “ละเลย” ที่จะเป็นสิ่งดีๆ เหล่านั้น เพื่อเพื่อนพี่น้องเลย

ขอพระเจ้าทรงอวยพระพรและประทานสันติสุข

(แบ่งปันโดยบร.ฟรันซิสเซเวียร์ ฤกษ์ชัย ภานุพันธ์ Ofm)

วันจันทร์ที่ 26 พฤศจิกายน 18 สัปดาห์ที่ 34 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน วว 14:1-3,4ข-5 / ลก 21:1—4
ในขณะที่พระเยซูเจ้าได้กำลังเทศนาอยู่ในบริเวณที่ของสตรีในพระวิหาร พระองค์ได้สังเกตเห็นแม่ม่ายที่ยากจนคนหนึ่งใส่เหรียญทองแดงสองเหรียญ ลงในตู้ทาน หญิงม่ายคนนี้ได้ให้เงินจำนวนเล็กน้อยที่นางมี ที่เป็นเงินที่จำเป็นสำหรับการดำรงชีวิต และได้มอบความหวังและวางใจในพระเป็นเจ้า ความใจกว้างของหญิงม่ายคนนี้ ตรงข้ามกับบรรดาผู้นำทางศาสนา ที่ชอบให้คนให้เกียรติและให้ความเคารพ สำหรับการแสดงความใจกว้างของตน แต่ในเวลาเดียวกัน ก็ละเลยการปฏิบัติกฎเกณฑ์ทางศาสนา ที่เรียกร้องให้พวกเขาดูแลคนยากจนของพระเป็นเจ้า (ลก20:45-47) พระเยซูเจ้าได้ตรัสว่า สิ่งที่ได้กระทำนั้นมีคุณค่ามากกว่าการมอบของจำนวนมาก จากคนที่ให้เพราะมีทรัพย์เหลือใช้ หญิงม่ายคนนี้ จึงเป็นตัวแทนของบรรดาคนจน ที่ยอมขึ้นกับพระเป็นเจ้า ที่จะให้พระองค์มอบสิ่งที่จำเป็นสำหรับพวกเขา
“ผู้คนมากมายพลาดโอกาสที่จะได้มีความสุขในชีวิต ไม่ใช่เพราะว่าพวกเขาไม่เคยค้นพบมัน หากแต่เป็นเพราะพวกเขาไม่เคยหยุด เพื่อที่จะใช้เวลากับมันเลยต่างหาก”… “ไม่สำคัญเลยว่าเราจะมีอะไรมากเท่าไหร่ สิ่งสำคัญก็คือ เราจะยินดีที่จะใช้เวลาที่มีทำให้ตัวเรามีความสุขมากแค่ไหนต่างหาก”… “ฉันตั้งใจแล้วว่าจะมีความสุขและเบิกบานใจ ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหนก็ตาม เพราะฉันได้เรียนรู้ว่า ส่วนสำคัญของความทุกข์หรือสุขของเรา ไม่ได้ถูกกำหนดโดยสภาวการณ์ แต่โดยสภาวะทางอารมณ์ของเราต่างหาก”… “จงพยายามมอบความสุขให้แก่ใครสักคนในทุกๆ วัน หากไม่สามารถกระทำในสิ่งที่มีเมตตาได้ จงพูดด้วยความเมตตา หากไม่สามารถพูดด้วยความเมตตาได้ จงคิดอย่างมีเมตตา จากนั้น ก็จงนับจำนวนขุมทรัพย์แห่งความสุข ที่ได้แจกจ่ายให้กับผู้อื่นในหนึ่งสัปดาห์ ในหนึ่งปี หรือในช่วงชีวิตหนึ่งที่ได้เกิดมา”… “มีเพียงผู้ที่รู้จักพลังแห่งความจริงใจและการให้โดยไม่หวังผลตอบแทนเท่านั้น ที่จะได้ประสบกับความเบิกบานอย่างลึกซึ้งที่สุดของชีวิต ซึ่งก็คือ การบรรลุถึงความสุขอิ่มเอมอันแท้จริง... “ความสุขไม่ใช่สิ่งที่คุณจะสามารถผลัดผ่อนไปไว้ในอนาคตได้ มันคือสิ่งที่คุณต้องออกแบบเพื่อปัจจุบันเท่านั้น”.

(แบ่งปันโดยคพ.เชาวลิต กิจเจริญ)

view