สร้างเว็บEngine by iGetWeb.com

วันพุธที่ 16 มกราคม 19 สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลธรรมดา

วันพุธที่ 16 มกราคม 19 สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลธรรมดา

🍄จงยกมือที่อ่อนล้าของเธอขึ้นมา...
เพราะมือที่อ่อนล้า..จะไม่อ่อนล้าอีกต่อไป
ถ้าเขาได้สัมผัสกับพระหัตถ์...อันทรงพระคุณ

📚บทอ่านประจำวันพุธที่ 16 มกราคม 2019
สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลธรรมดา
https://www.youtube.com/watch?v=XtA3jjDi0tw

🍓พระเจ้าดีต่อฉัน
http://youtu.be/_7VTjITn6_U

🐠🐠🐠🐠🐠🐠🐠🐠🐠

วันพุธที่ 16 มกราคม 2019
อ่าน :
ฮบ 2:14-18
มก 1:29-39

พระเยซูเจ้าทรงได้ใจ ใครก็ตามที่ศรัทธาในพระองค์
นั่นก็คงเป็นเพราะว่า ทรงเน้นที่การกระทำ
มิใช่คำพูด ด้วยการลงทุน ลงแรง
เข้าหาทุกคน ที่ต้องการความช่วยเหลือ

จดหมายถึงชาวฮีบรู ตอกย้ำ
เพื่อจะรับรู้ เข้าใจ เข้าถึง
พระเยซูเจ้าในฐานะพระเจ้า
จำเป็นต้อง...ทำตน...
ให้เหมือนกับมนุษย์

หมายเหตุ..
ทำตัว ให้มีค่า..
ดีกว่า ทำหน้าให้ดูดี

(จากบทเทศน์ของคพ.อมรกิจ พรหมภักดี)

“พลังแห่งพระวาจา”

วันพุธที่ 16 มกราคม 2019

สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลธรรมดา

ผลึกการไตร่ตรองพระวาจาพระเจ้า ผลกระทบต่อชีวิตของข้าพเจ้า

By: Br. Francis Xavier Rerkchai Panuphan, ofm.

“ทันทีที่ออกจากศาลาธรรม พระองค์เสด็จเข้าไปในบ้านของซีโมน” (มก 1:29-39)

พระเยซูเจ้าทรงเป็นสมณะที่ร่วมชีวิตกับประชากรของพระองค์

คือสมณะที่ออกจากศาลาธรรม 

และเข้าไปอยู่ร่วมชีวิตกับเพื่อนพี่น้อง 

เพื่อทำให้เราเข้ามามีส่วนร่วมในการไถ่กู้ของพระองค์

นั่นคือ ผลแห่งการไถ่กู้นั้น

อยู่ที่การเป็นผู้ไถ่กู้กันและกันด้วย...

________________

พระวาจาวันนี้ คือแรงบันดาลใจที่น่ารักของผมในการเป็นผู้อภิบาล โดนเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นพระสงฆ์ ผมเองได้รับแรงบันดาลใจที่ดีจากบทอ่านที่หนึ่งที่เราอ่านวันนี้จริงๆ ซึ่งชีวิตของสมณะที่เป็นมหาสมณะแบบพระเยซูเจ้า คือสมณะที่อยู่ท่ามกลางประชากรของพระองค์ เป็นสมณะที่รับเอาความเป็นมนุษย์ไว้ในพระองค์ทั้งหมด แม้แต่บาปของมนุษย์ที่พระองค์ไม่ได้เป็นผู้กระทำบาปเลย แต่ทรงรับสภาพความเป็นคนบาปของเราไว้ในพระองค์ทั้งหมด เพื่อมอบชีวิตของพระองค์ไถ่กู้เราให้รอดพ้นจากบาป... นี่คือพระคริสตเจ้าท่ามกลางประชากร... นี่คือพระสงฆ์ และนักบวช ท่ามกลางประสัตบุรุษด้วยมิใช่หรือ...

“ทันทีที่ออกจากศาลาธรรม พระองค์เสด็จเข้าไปในบ้านของซีโมน” นี่ครับ นี่คือสมณะ นี่คือมหาสมณะที่เมื่ออกจากศาลาธรรม และออกเข้าไปในบ้านของสัตบุรุษ บ้านของประชาชนครับ... หนึ่งประโยคที่ผมเลือกมาไตร่ตรองในเช้าวันนี้ และแบ่งปันกับพี่น้องครับ เมื่อผมสัมผัสชีวิตความเป็นมหาสมณะของพระเยซูเจ้า พระองค์ไม่ใช่สมณะในพระวิหารเท่านั้น แต่เป็นสมณะท่ามกลางประชาสัตบุรุษ... วันนี้หลังจากที่ออกจากศาลาธรรม มาระโกบันทึกว่า ทันทีพระองค์เสด็จเข้าไปในบ้านของซีโมน ศิษย์ของพระองค์ และที่นั่น พวกเขาก็แจ้งให้พระเยซูเจ้าทรงทราบว่า แม่ยายของซีโมนกำลังป่วยไข้อยู่...

คือสิ่งที่สอดคล้องกันที่ให้ความหมายดีเหลือเกิน เมื่อพระองค์เสด็จออกจากศาลาธรรม ออกจากที่ของพระองค์ และเข้าไปในบ้านของเพื่อนพี่น้อง และที่นั่นพวกเขาก็ได้แจ้งให้พระเยซูเจ้ารู้ถึงความยากลำบากในชีวิตของพวกเขา นั่นคือการป่วยไข้ของแม่ยายของซีโมน เราพบภาพที่น่ารักเหลือเกิน เมื่อพระเยซูเจ้าเข้าไปจับมือนางและประคองให้ลุกขึ้น และไข้ก็หาย นางก็ลุกขึ้นรับใช้ทุกคน

เป็นอีกครั้งหนึ่งในเช้าวันนี้ ที่การไตร่ตรองพระวาจาของพระเจ้า ทำให้ผมเห็นธรรมชาติของพระคริสตเจ้าที่เป็นสงฆ์ ที่เสด็จออกจากที่ของพระองค์ นี่คือภาพที่ตอกย้ำการรับสภาพมนุษย์ของพระองค์ที่เราเพิ่งฉลองกันไปไม่นานนี้ เมื่อพระองค์เสด็จจากอ้อมอกพระบิดาเจ้า และมาประทับอยู่ท่ามกลางเรา ทรงเป็นสมณะนิรันดร เป็นคนกลางระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ แต่วันนี้ เมื่อเสด็จออกจากศาลาธรรม ก็มุ่งไปสู่ประชาชน และเข้าไปในบ้าน คือเข้าไปในชีวิตของประชาชนของพระองค์

นี่คือแบบอย่างการเป็นผู้อภิบาลไม่ใช่หรือ การปลดปล่อย คงไม่ใช่เรื่องราวในวัดวันอาทิตย์เท่านั้น ที่พระสงฆ์ นักบวช ที่พวกเราควรอยู่ท่ามกลางบรรดาสัตบุรุษ ท่ามกลางพี่น้องของเรา แต่นั่นรวมถึงสิ่งท้าทายพวกเรานักบวช พระสงฆ์อย่างมากเลยมิใช่หรือ ที่จะก้าวออกจากศาลาธรรม ก้าวออกไปเจริญชีวิต เป็นความหวัง เป็นกำลังใจสำหรับประชาสัตบุรุษด้วย

พอแล้วล่ะครับ การไตร่ตรองเช้านี้สำหรับผม มันชัดมากพอแล้ว และนี่เอง คือสิ่งที่ต้องเป็นอุดมการในชีวิตของผม ที่เป็นนักบวช เป็นพระสงฆ์ เป็นสมณะของพี่น้อง ที่คงไม่ได้ล่ะครับ หากอยู่แต่ในวัด แต่ชีวิตสงฆ์ของผม ต้องอยู่ท่ามกลางประชาสัตบุรุษจริงๆ มิใช่หรือ...

สำหรับพี่น้อง พี่น้องก็เช่นเดียวกันครับ พี่น้องถูกเรียกให้เป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์แบบพระเยซู กระแสเรียกไปสู่ความศักดิ์สิทธิ์นี้ คือกระแสเรียกของเราทุกคนครับ ไม่ใช่ของนักบวช พระสงฆ์ เท่านั้น... เมื่อเรารับศีลล้างบาป เรามีหน้าที่นี้ครับ หน้าที่สงฆ์ร่วมกับพระคริสตเจ้าด้วย คือหน้าที่บันดาลความศักดิ์สิทธิ์ให้กับโลก แก่กันและกัน... ชีวิตคริสตชนจึงธรรมชาติจากความรักในพระเจ้า ที่ทำให้เราก้าวเดินออกจากตนเอง และมุ่งไปเป็นหนึ่งเดียวกับเพื่อนพี่น้องเสมอ

ข้าแต่พระเจ้า ลูกอยากเป็นเช่นนั้น ลูกอยากเป็นสงฆ์มิใช่ในวัดเท่านั้น ลูกอยากเป็นนักบวชมิใช่ในอารามเท่านั้น แต่ลูกจะพยายามเป็นอย่างพระองค์ คือเป็นพระสงฆ์ เป็นนักบวช ท่ามกลางประชาสัตบุรุษ ขอพระองค์ทรงค่ำจุนลูกด้วย

ขอพระเจ้าทรงอวยพระพรและประทานสันติสุข

(แบ่งปันโดยบร.ฟรันซิสเซเวียร์ ฤกษ์ชัย  ภานุพันธ์ Ofm)

วันพุธที่ 16 มกราคม 19 สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ฮบ 2:14-18 / มก 1:29-39
ความรู้สึกว่า ตัวเองเป็นที่ต้องการของคนอื่น หรือมีคนกำลังติดตาม เป็นสิ่งที่ช่วยจรรโลงจิตใจของคนๆนั้น “ทุกคนกำลังแสวงหาพระองค์” ซีโมนและผู้ที่อยู่กับเขาได้บอกกับพระเยซูเจ้า คำพูดดังกล่าวน่าจะทำให้พระองค์อิ่มเอิบใจ อย่างไรก็ตาม พระองค์มิได้ทรงต้องการที่จะแสวงหาชื่อเสียง เพราะพระองค์ได้ทรงกระทำเพื่อคนยากจน และคนเจ็บป่วย แต่พระองค์ทรงต้องการที่จะเดินทางไปยังที่อื่น ที่มีคนต้องการความช่วยเหลือจากพระองค์ เราเองรู้สึกภูมิใจ ที่มีคนต้องการเราหรือไม่? ดังนั้น เราจงแน่ใจว่า ไม่มีใครในท่ามกลางพวกเรา จะไม่มีใครมีความรู้สึกว่าตัวเขาไม่เป็นที่ต้องการของใคร เราเองจะไม่มีวันรู้ เราอาจกำลังขอความช่วยเหลือจากบางคน ในเวลาเดียวกัน การที่เรายึดติดกับสถานที่หรือตำแหน่ง เพราะเราได้รับคำสรรเสริญ ที่เราได้รับจากบางคน อาจจะนำเราไปสู่จุดจบ พระเยซูเจ้าทรงรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี เพราะหลายคนที่เคยชมเชยพระองค์ อาจจะคิดจำกัดพระองค์ในเวลาต่อมาก็ได้.
เราต้องระลึกเสมอ เพื่อมิให้เราลืมตัวว่า เครื่องประดับข้อมือคือการให้ เครื่องประดับจิตใจคือเมตตา เครื่องประดับคอคือเปล่งปิยวาจา เครื่องประดับหูนั่นหนาคือฟังสิ่งที่เป็นมงคล...ต้นไม้ หนาม และสัตว์ร้าย หลายชนิด มันมีพิษมีเขี้ยว และมีเขา ไม่น่ากลัวเหมือนมนุษย์เรา ไม่มีเขาไม่มีพิษ แต่ฤทธิ์ร้ายแรง...จงตกแต่งห้องที่ไม่มีหน้าต่าง ด้วยรูปภาพที่มองดูสบายตา หรือต้นไม้สีเขียว เพื่อใช้เป็นจุดพักสายตา และคลายเครียด...จงแต่งงานกับคนที่คุณคิดว่า จะคุยกันรู้เรื่องจนตลอดชีวิต
“แต่ถ้าไม่มีความเชื่อแล้ว จะเป็นที่พอพระทัยของพระเจ้าไม่ได้เลย เพราะผู้ที่มาเฝ้าพระเจ้า จำเป็นต้องเชื่อว่า พระองค์ทรงดำรงอยู่ และประทานบำเหน็จแก่ผู้แสวงหาพระองค์ ” (ฮบ 11:6)... “เรารักบรรดาผู้ที่รักเรา และบรรดาผู้ที่แสวงหาเราก็พบเรา” (สภษ 8:17)... “เราจะให้เจ้าพบเรา และเราจะให้เจ้ากลับสู่สภาพดี และรวบรวมเจ้ามาจากบรรดาประชาชาติ และจากทุกๆที่ที่เราขับไล่เจ้าให้ไปอยู่ที่นั่น ” (ยรม 29:13).

(แบ่งปันโดยคพ.เชาวลิต กิจเจริญ)

view