สร้างเว็บEngine by iGetWeb.com

วันเสาร์ที่ 9 กุมภาพันธ์ 2019 สัปดาห์ที่ 4 เทศกาลธรรมดา

วันเสาร์ที่ 9 กุมภาพันธ์ 2019  สัปดาห์ที่ 4 เทศกาลธรรมดา

🍒จงระลึกไว้เสมอว่า
เราอยู่กับลูกตลอดเวลา
เราคือความหวังของลูก

📚บทอ่านประจำวันเสาร์ที่ 9 กุมภาพันธ์ 2019
https://www.youtube.com/watch?v=6NWIawOAvno&t=7

🍋 ทางนิรันดร์
http://youtu.be/_jYDTa_AU5Q

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

วันเสาร์ที่ 9 กุมภาพันธ์ 2019
อ่าน :
ฮบ 13:15-17,20-21
มก 6:30-34

เมื่อกลับจากพันธกิจ ศิษย์อยากที่จะพูด
รายงาน ในความสำเร็จที่ตนได้ทำ
แต่พระเยซูเจ้าในฐานะผู้นำ ที่ผ่านประสบการณ์
ทรงรับรู้ ความต้องการของมนุษย์ เสนอ
ให้พวกเขาวางทุกสิ่ง แล้วมา “พักกับเรา”...
เพื่อให้พันธกิจ ประสบความสำเร็จ

จดหมายถึงชาวฮีบรู แนะนำ..
ให้ทำกิจการดีของการรู้จักแบ่งปัน เกื้อกูลกัน
และเมื่อประสบความสำเร็จแล้วนั้น
ส่ิงแรกที่ควรทำ คือ สรรเสริญพระเจ้า

หมายเหตุ.
บางที คำพูดเป็นล้านคำ
อาจไม่สามารถบรรยาย การกระทำ
ที่นำมาจากหัวใจ เพียงครั้งเดียว

(จากบทเทศน์ของคพ.อมรกิจ พรหมภักดี)

“พลังแห่งพระวาจา”

วันเสาร์ที่ 9 กุมภาพันธ์ 2019

สัปดาห์ที่ 4 เทศกาลธรรมดา

ผลึกการไตร่ตรองพระวาจาพระเจ้า ผลกระทบต่อชีวิตของข้าพเจ้า

By: Br. Francis Xavier Rerkchai Panuphan, ofm.

“จนไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะกินอาหาร...” (เทียบ มก 6:30-34)

ฉันมีหลายอย่างต้องทำในชีวิต

ฉันมีหลายอย่างต้องทำให้เสร็จ

สิ่งที่ฉันทำหลายๆ อย่างนั้น

มันเป็นสิ่งที่ดีนะ

แต่ แต่ แต่...

สิ่งที่ฉันต้องไม่ลืมถามตนเองเสมอ

นั่นก็คือ...

วิญญาณของฉันเป็นเช่นใด...

________________

พี่น้องเคยอยู่ในบรรยากาศแบบนี้บ้างไหม เป็นเวลาที่ไม่มีเวลาแม้กระทั่งทานอาหาร มากกว่านั้น ลืมทานอาหารไปเลย... มันคือบรรยากาศชีวิตที่เกิดขึ้นกับผมหลายๆ ครั้ง ขับรถสายประจวบฯ จังหวัดที่ยาวมากในประเทศไทย มันยาวครับ ยาวไกลจริงๆ ขับไปด้วยทานไปด้วย หยิบขนมปังใส่ปาก หยิบขวดน้ำดื่ม หากติดไปแดง ก็ทำอะไรได้มากหน่อย แต่เวลามันแสนจำกัดครับ เพื่อจะให้ความยุติธรรมกับกระเพาะอาหาร บางครั้งในรถของผม จำเป็นครับ ต้องมีขนมปังไว้ตลอดเวลา นมกล่องติดรถเสมอๆ หลายครั้งชีวิตก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ครับ ไม่มีเวลาจะทานอาหาร... อีกหลายครั้ง เมื่อเวลากระชั้นชิดจริงๆ แม้การภาวนายามบ่ายของผม เมื่อมันเป็นบ่ายวันเสาร์ คือช่วงเวลาที่งานหนักมาก ในการเตรียมวัด เตรียมพิธีกรรมวันอาทิตย์ บ่ายวันเสาร์ของผม มักเป็นการภาวนาตามสถานการณ์ครับ น้อยครั้งนัก จะมีเวลาภาวนาเป็นกิจลักษณะ ส่วนใหญ่ ก็เป็นการเปิดเพลงศักด์สิทธิ์ฟัง รำพึงและไตร่ตรองไปด้วย มือเช็ดโต๊ะทำความสะอาดม้านั่งในวัด จัดดอกไม้ พร้อมบรรยากาศหรือจิตตารมณ์แห่งการภาวนา อาศัยเพลงศักดิ์สิทธิ์ หรือดนตรีบรรเลงเบาๆ มือเช็ดม้านั่ง ก็ภาวนาไปด้วยครับ ขอให้ลูกๆ ที่มานั่งตรงนี้ ได้รับพระพร ขอให้ใครที่นั่งตรงนั้น มีความสุขในชีวิต ขอพระเจ้าอวยพระพร... นะ บางครั้งมันก็เป็นการภาวนาอีกแบบหนึ่งในชีวิตของคนที่ต้องทำงานแข่งกับเวลาอย่างผม เพื่อจะเก็บรักษาวันอาทิตย์ไว้เพื่อลูกๆ อย่างแท้จริง มีเวลาต้อนรับลูกๆ ที่มาวัด พร้อมในการบริการศีลอภัยบาป มีเวลาพูดคุย ทักทายกัน เพื่อจะได้สิ่งเหล่านี้มาเป็นบรรยากาศที่มีความสุขกับสัตบุรุษในวันอาทิตย์ วันเสาร์จึงเป็นวันที่ต้องเหนื่อยหน่อยกับการตระเตรียมทุกสิ่ง... นี่แหละ คือเวลาที่ผมพบบรรยากาศเดียวกันกับในพระวรสารวันนี้ เมื่อพระเยซูเจ้าและบรรดาศิษย์ จะได้มีเวลาพักผ่อนด้วยกันตามลำพัง เพราะบางครั้ง บางเวลาที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เราก็ไม่มีเวลาดีๆ แบบนั้นบ้างเลย ทำงาน ทำงาน ทำงาน จนลืมทานอาหาร ลืมมองหน้ากันและกัน ก้มหน้าก้มตา ทำ ทำ ทำ เท่านั้นเอง โอ้ งานมันช่างเยอะอะไรขนาดนั้น และแท้จริงแล้ว มันไม่มีวันเสร็จเลยมิใช่หรือ... ก่อนฉันจะเกิด งานการก็มีมากมาย แม้จนฉันตายไป โลกก็ยังมีอะไรให้ต้องทำอีกมากมาย... ฉันเป็นใครเล่า ที่ต้องทำทุกอย่างให้เสร็จเรียบร้อย เอาแค่พอดีพองามก็พอมั้งครับ...

 

ในบรรยากาศที่พระเยซูเจ้าทรงงาน แม้ว่าจะไม่มีเวลาทานอาหาร แต่พระองค์ตระหนักถึงความสำคัญบางอย่าง อย่างน้อยเท่าที่ผมสัมผัสได้ในพระวรสารวันนี้คือ การมีเวลาได้พักผ่อน และ การได้มีโอกาสอยู่ร่วมกันกับบรรดาศิษย์ตามลำพัง แบบผู้ร่วมงานที่ทำงานมาด้วยกัน และก็มีเวลาพักผ่อนด้วยกันบ้าง... จำได้ว่า เมื่อครั้งเขียนงาน เรื่อง ผู้บริหาร CEO สิบกว่าปีก่อน ผมไม่ไปไหนไกลเลย เรียกว่า ยกให้เลยครับ ยกให้พระเยซูเจ้าเป็นผู้บริหาร CEO เลยครับ พระองค์นี่ สุดยอดจริงๆ ใครได้เป็นผู้ร่วมงานกับพระองค์ล่ะก็ มีความสุขที่สุด อบอุ่นที่สุดครับ มีเวลาทำงานด้วยกัน พักผ่อนด้วยกัน น่ารักจริงๆ 

พี่น้องที่รัก ในฐานะที่เราเป็นคริสตชน เราเป็นศิษย์ของพระเยซู เราเป็นลูกของพระเจ้า พระวาจาของพระเจ้าในวันเตือนเราอย่างหนักแน่ ด้วยท่าทีของพระเยซูเจ้า... ความสัมพันธ์ของเราในความรักเยี่ยงคริสตชนนั้นเป็นเช่นใด... วันนี้ เราทำงานหนัก เราทำมากมายหลายอย่าง เราแข่งกับเวลา จนหลายครั้ง เราแทบไม่มีเวลาเลย คือเวลาที่รักษาความสัมพันธ์ในความรักเยี่ยงคริสตชน คือเวลาที่เราจะมอบไว้เพื่อรักษาความสัมพันธ์ของเรากับพระเจ้าบ้าง... และหลายๆ ครั้ง สิ่งที่น่ากังวลที่สุดในชีวิตคริสตชนของเราวันนี้ หลายครั้งมันไม่ใช่เวลาที่เราจะมีไว้เพื่ออยู่กับพระเจ้าบ้างเท่านั้น แต่สิ่งที่หนักไปกว่านั้น กลับหมายถึง เวลาที่เราอาจจะมีน้อยลงสำหรับพี่น้องของเรา สำหรับคนที่อยู่ใกล้ชิดเรา สมาชิกในครอบครับของเรา สมาชิกในหมู่คณะนักบวชของเรา ที่เราควรให้ความสำคัญบ้าง... ประสบการณ์ในงานอภิบาลของผมวันนี้ สิ่งที่ผมกังวลมากที่สุดในชีวิตคริสตช อาจจะไม่ใช่ความสัมพันธ์ของเราต่อพระเจ้า แต่หนักกว่านั้น คือความสัมพันธ์ของเราต่อกันและกัน ด้วยว่า โลกวันนี้ ทำให้เรายุ่งเหลือเกิน ชีวิตของเรามีแต่ งาน งาน และก็งาน จนบางทีกลับบ้าน เราเหนื่อยมาก เหนื่อยเกินไป และเราก็ไม่มีเวลาแม้กระทั่งมองหน้ากัน ความเหนื่อยมากมายของชีวิตที่มีแต่งานมากมายให้ต้องสะสาง เราลืมให้เวลาเพื่อรักษาความสัมพันธ์ของกันและกัน และสิ่งเหล่านี้เอง ทีละเล็กทีละน้อย มันก็ทำให้ความรักของเราต่อกันและกันเริ่มเจือจางลงไป สุดท้าย เราก็ไม่ได้ห่างพระเท่านั้น แต่ชีวิตของเรา เริ่มห่างเหินต่อกันและกันด้วย...

พี่น้องที่รักครับ วันนี้ อาจเป็นวันที่เรายุ่งๆ อาจเป็นวันที่เรามีหลายอย่างต้องทำ... พระเยซูเจ้าเองก็ไม่ต่างจากเรา พระวรสารบันทึกว่า พระองค์ไม่มีเวลาแม้จะทานอาหาร แต่สิ่งที่พระองค์ทรงกระทำ ไม่ได้พูดถึงอาหาร แต่กลับชัดชวนบรรดาศิษย์ที่พระองค์ทรงรัก เพื่ออยู่กับพระองค์ตามลำพังสักครู่ พักผ่อนด้วยกันสักหน่อย... วันนี้ ฉันมีเวลาแบบพระเยซูเจ้าบ้างไหม ในการอยู่กับพระองค์บ้าง ในการอยู่กับพี่น้องบ้าง เพื่อรักษาและเสริมสร้างสัมพันธภาพของครอบครัวแห่งสวรรค์ที่เริ่มแล้วในโลกนี้ ด้วยการให้เวลาแก่กันและกันบ้าง และนี่แหละ คือสิ่งที่ฉันต้องตระหนัก ว่า ชีวิต ไม่ได้มีแต่งาน งาน งาน แต่ยังมีกันและกันด้วย

ข้าแต่พระเจ้า ไม่ว่าลูกจะมีหลายสิ่งหลายอย่างให้ต้องทำ ไม่ว่าลูกจะต้องเหนื่อยยากเพียงใด ยังไง อยู่คนเดียวก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งหมดนั่นแหละ... พระเจ้าข้า ขออย่าให้ลูกห่างไกลจากพระองค์เลย ขออย่าให้ลูกห่างไกลจากเพื่อนพี่น้องเลย แต่ขอให้ลูกมีเวลาอย่างพระองค์เสมอๆ คือเวลาที่มีไว้เพื่อรักษาสัมพันธภาพของจิตตารมย์คริสตชน ในการอยู่กับพระองค์และเพื่อนพี่น้องเสมอ ดังนี้ ลูกก็จะไม่ห่างไกลพระองค์เลย.

ขอพระเจ้าทรงอวยพระพรและประทานสันติสุข

(แบ่งปันโดยบร.ฟรันซิสเซเวียร์ ฤกษ์ชัย  ภานุพันธ์ Ofm)

วันเสาร์ที่ 9 กุมภาพันธ์ 19 สัปดาห์ที่ 4 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ฮบ 13:15-17,20-21/ มก 6:30-34
พระเยซูเจ้าทรงสอนเราว่า มีเวลาสำหรับทุกสิ่ง และเราควรจะจัดเวลาให้เหมาะสำหรับทุกสิ่งเช่นกัน บรรดาอัครสาวกของพระเยซูเจ้า ได้กลับจากการทำพันธกิจที่ได้รับมอบหมายจากพระองค์ และพระเยซูเจ้าทรงทราบว่า พวกเขาต้องการการพักผ่อน พระองค์จึงได้ถามพวกเขาว่า จะสามารถไปพักผ่อนในสถานที่ใด พระองค์ทรงใส่ใจกับความต้องการของบรรดาผู้ที่ติดตามพระองค์ และบรรดาผู้ที่เป็นผู้ร่วมงานของพระองค์ พระองค์ไม่ใช่คนที่ใช้คนอื่นเหมือนคนใช้ พระองค์ยังไม่ใช่คน “บ้างาน” พระองค์ทรงเข้าใจความสำคัญของงานที่ทำ ของการพักผ่อน และของการผ่อนคลาย
ทุกวันนี้ ดูเหมือนว่าเราถูกกดดันด้วยความต้องการที่จะทำงาน และทำงานอยู่ตลอดเวลา เราลืมพักผ่อนหรือใช้เวลากับครอบครัว และเพื่อนๆ แต่เวลาที่เราใช้ในการพักผ่อนและผ่อนคลาย ช่วยให้เราสามารถทำงานในอนาคตของเราให้ดีขึ้น นอกจากนี้ เรายังวัดคุณค่าของงานที่เราทำ ด้วยความสำเร็จในการทำพันธกิจบนโลกนี้ หรือด้วยความใกล้ชิดกับพระเป็นเจ้า อย่างที่นักบุญอิกญาซีโอ แห่งโลโยลาได้เคยสอนว่า ให้เรากระตือรือร้นในการทำงานเพื่อพระอาณาจักรสวรรค์ แต่เวลาเดียวกัน เราต้องทำตัวเป็นสานุศิษย์ที่ฉลาด ที่รู้คุณค่าของการพักผ่อนหย่อนใจด้วย
ขอให้เราถามตัวเองว่า เราเห็นคุณค่าที่จะพักผ่อน ที่จะผ่อนคลาย และที่จะสวดภาวนาหรือไม่? หรือเรามองดูว่า มันเป็นการเสียเวลา? จงทำงานหนักตามที่คุณต้องการ เพราะว่า มันจะประสบความสำเร็จ ก็ต่อเมื่อคุณต้องต่อสู้ คุณต้องเป็นคนแข็งแรงและกล้าหาญ และรู้ว่า คุณสามารถทำทุกสิ่งที่คุณอยากทำ ถ้ามีใครดูถูกหรือติเตียนคุณ จงเชื่อมั่นในตัวคุณ และจงตอบสนองด้วยความคิดในเชิงบวก...ในชีวิตข้าพเจ้าไม่เคยพบตัวเองว่า เป็นคนตกงาน จนทำให้ข้าพเจ้าเลิกทำงาน และพูดว่า “ขอบคุณพระเป็นเจ้า เพราะมันเป็นวันศุกร์แล้ว”แต่วันหยุดสุดสัปดาห์เป็นโอกาสพิเศษ แม้ว่าตารางเวลาของคุณจบแล้วมีบางสิ่งที่บอกคุณว่า ในวันสิ้นสุดสัปดาห์คุณก็ควรจะทำตามความต้องการของคุณบ้าง.

(แบ่งปันโดยคพ.เชาวลิต กิจเจริญ)

เชิญฟังเสียงคพ.พงศ์เทพ ประมวลพร้อม อธิบายพระคัมภีร์มิสซาวันอาทิตย์นี้ค่ะ

https://youtu.be/1jKUHMSUKBs

view